Vrijdag 27 november staan Ontaard en L'orne op het Discoverprogramma! In deze mini-interviews leer je de bands alvast beter kennen. Ontaard duikt in de emoties van hun liveshows, rekent af met misverstanden over heavy muziek en onthult hun favoriete Pokémon. L'orne-bandlid Quincy Fortes vertelt over een vervloekte gedaantewisselaar, de unieke sound van de band en een bijzonder compliment.
Welke emoties hopen jullie los te maken tijdens een liveshow?
‘’In onze nummers komen onderwerpen voorbij als verlies, zware mentale stoornissen en zelfbeschikking. Ondanks de zwaarte van deze onderwerpen hopen we vooral dat mensen genieten van de show. Soms komen daar ook emoties bij kijken en we hopen dat dat verlichtend of bevrijdend werkt.’’
Heeft de Utrechtse undergroundscene invloed op Ontaard gehad? Zo ja, in welk opzicht?
‘’De Utrechtse underground heeft zeker invloed op ons gehad. Allereerst is ons thuishonk dB’s (de plek waar wij repeteren) een culturele broedplaats voor ontzettend veel talent en waar veel vrienden ook repeteren, maar ook naar shows gaan daar is belangrijk voor ons. In 2023 speelden we met vier andere bands een estafette-show genaamd A Can of Worms, om de overlap tussen bands te belichten. In 2025 speelden we samen met Throwing Bricks ons commissieproject op Roadburn waar we in totaal met 14 muzikanten op het podium stonden. En vorig jaar speelden we op Duister Collectief: een festival geboren uit een appgroep van bevriende bands in Nederland. Dit alles heeft ons geleerd dat je samen niet alleen veel verder komt, maar dat het ook veel leuker wordt.’’
Wat kunnen mensen verwachten die Ontaard voor het eerst live gaan zien?
‘’Een intense show met veel dynamiek. Het is soms een sloopkogel die je in je hart raakt, maar er is ook ruimte om emoties hun gang te laten gaan en even op adem te komen. Een Ontaard-show is als een zee: het kan hard tekeergaan, maar soms kan het ook kabbelen.’’
Wat typeert jullie als band en waar zijn jullie het meest trots op?
‘’Ik denk dat wij alles aanpakken wat goed voor ons voelt, maar de vraag ‘Is het fun?’ komt ook vaak langs. We willen vooral plezier hebben met muziek maken en shows geven. De thematiek is vaak zwaar, maar onze kern ligt in de verbinding die we maken met elkaar, met andere bands en bovenal met het publiek.’’
Als jullie één misverstand/vooroordeel over zware/heavy muziek zouden mogen wegnemen, welke zou dat zijn?
‘’Ik denk dat mensen vaak denken dat als je zware/heavy muziek maakt, de positiviteit ver te zoeken is, maar niks is minder waar. We zijn het erover eens dat de wereld nu in de fik staat en dat het niet goed gaat, maar als je mensen ontmoet die heavy muziek maken, dan merk je al snel dat het vaak positieve mensen zijn die hun ei kwijt willen/ kunnen in zware muziek. Soms is het zelfs zo dat hoe zwaarder de muziek is, hoe vrolijker de mensen achter die muziek zijn. Door deze muziek hebben wij een uitlaatklep, waardoor het leven daarnaast vaak een stuk mooier is.’’
Is er een locatie waar jullie ooit nog graag zouden willen spelen?
‘’En Grote Zaal van Paradiso (we hebben in de Kleine Zaal gespeeld dankzij Sophie Straat) staat hoog op onze lijst. Daarnaast hebben we nog niet in TivoliVredenburg gespeeld en hebben we nog veel festivals op onze lijst staan waar we graag zouden willen spelen: Left of the Dial, Sniester, Into The Great Wide Open, Le Guess Who? en als we toch bezig zijn: Lowlands.’’
Welke vraag krijgen jullie nooit, terwijl je hem juist graag zou beantwoorden?
‘’Als je een Pokémon zou zijn, welke Pokémon zou jij dan zijn?
Mart: Ik zou willen zeggen Raichu, want tofste Pokémon ooit, maar ik denk dat Slowpoke wel aardig in de buurt komt. Ik hou wel echt van luieren.
Thomas: Machamp, want buff.
Shira: Wobbuffet, want wooooobbuffeet.
Jeroen: Ik ben Kangaskhan. Die heeft zijn/haar kindje altijd in de buidel. En ik zou willen dat ik mijn zoontje altijd op die manier bij me kon dragen, overal naartoe!’’
Waar komt de naam L'orne vandaan?
‘In de lang verloren Franse provincie Poitou ontstond het verhaal van de heidense Mélusine, een vervloekte gedaantewisselaar die verscheen bij rivieren en oude putten. De Orne is zo’n rivier, die als een lange ader dwars door het Franse landschap stroomt. In ieder van ons zit zo’n gedaantewisselaar. Waarom Frankrijk? Mijn opa was Frans.’
Hoe zouden jullie zelf jullie sound omschrijven?
''Voor het gemak scharen wij onze sound onder postrock. Maar in de realiteit komen daar nog allerlei invloeden bij kijken, zoals postmetal, doommetal, ambient, noise, folk en jazz. Het coole aan L’orne vind ik zelf dat iedereen er iets anders in lijkt te horen.''
Hoe verschilt een L'orne-show van het luisteren naar jullie muziek thuis?
''Opgenomen muziek klinkt elke keer exact hetzelfde. Live streven wij ernaar om elke setlist uniek te maken, met bijpassende overgangen, om echt een verhaal aan elkaar te weven. Het contact dat wij met het publiek maken, is ook een belangrijk verschil. Hierin proberen wij een veilige ruimte te creëren om simpelweg te mogen voelen.''
Wat is het mooiste compliment dat jullie na een optreden hebben mogen ontvangen?
''Geluidstechnici staan bekend als een ‘tough crowd’, dus toen het ons lukte om de techneut aan het huilen te krijgen omdat die het zó mooi vond, was dat wel het toppunt.''
Als een L'orne-show één gevoel zou achterlaten bij het publiek, welk gevoel zou dat dan zijn?
''Overweldiging.''
Is er een moment in jullie set waar jullie zelf iedere keer weer naar uitkijken?
''Een van onze nieuwste nummers, getiteld Oblomov (nog niet uitgebracht), brengt ons altijd samen op de prachtigste wijze. Ik word keer op keer verliefd op iedereen in deze band als we de catharsis van dat nummer bereiken. Iets wat geheel wederzijds is. Al onze muziek is persoonlijk, maar tekstueel gezien ligt dit nummer zo dicht op de huid dat ik na afloop wel eens sta te trillen. Heerlijk therapeutisch.''
Welke vraag krijgen jullie nooit, terwijl je hem juist graag zou beantwoorden?
''Hebben jullie toevallig een Substack?''