Vrijdag 18 december staan indiefolk-artiesten Kaya en Romy Liz Rose op het Discoverprogramma. In dit mini-interview ontdek je onder andere hoe Romy Liz Rose haar gevoelens verwerkt in muziek en wie haar grote inspiratiebron is.
Welke artiest heeft je het meest geïnspireerd om zelf muziek te maken?
‘’Dat zijn er natuurlijk superveel, maar als ik er één zou moeten noemen, dan is het Joni Mitchell.’’
Als jouw muziek een plek was, waar zouden we dan terechtkomen?
‘’Californië?’’
Je debuutplaat ontstond in een periode vol veranderingen. Was het schrijven een manier om alles te verwerken of juist om vooruit te kijken?
''Ik denk om alles te verwerken. Dat gebeurt gaandeweg. Er gebeurt iets, je zet dat om in muziek en maakt soms van hele pijnlijke dingen iets moois. Dat helpt heel erg om dingen een plek te geven.''
In 'The Void (The Room)' ben je heel open over een moeilijke periode. Hoe beleef je het live spelen van dit nummer voor een publiek?
‘’Deze song vind ik misschien wel het leukst om live te spelen. Precies om de reden dat deze song mij altijd heel erg mee terugneemt naar het gevoel dat ik had toen ik het schreef. Het gevoel dat je soms heel erg verlangt naar iets wat helemaal niet goed voor je is, en de eenzaamheid. Dat is iets waar je ook wel vaker in je leven tegenaan zult lopen, dus misschien dat het daarom ook elke keer weer tot me spreekt.’’
Op 'I Am June' stel je jezelf veel vragen over ouder worden en verwachtingen. Zijn er inmiddels vragen waarop je een antwoord hebt gevonden?
‘’Ik weet niet of ik echt antwoorden zoek op die vragen, haha. Misschien weet je het antwoord nu, maar heb je over vijf of tien jaar een ander antwoord op dezelfde vraag. Dat is voor mij waar het leven voor staat, denk ik. Je kan wel dingen verwachten of bedenken, maar waarschijnlijk zal het altijd anders lopen. En dat is top. Dat betekent niet dat je jezelf nooit vragen mag stellen of verwachtingen mag hebben, juist wel. Dat draagt heel erg bij aan erachter komen wie je bent en wat je belangrijk vindt.’’
Folkmuziek spreekt je vooral aan vanwege de manier waarop verhalen verteld worden. Welk verhaal op I Am June moest volgens jou echt verteld worden?
‘’Dat heb ik misschien in de vorige vraag al beantwoord. We worden allemaal ouder en we maken allemaal dingen mee. Dat is niet uniek, maar de lol zit ’m in het ‘geen idee hebben’ en ‘gewoon maar wat doen’. Jezelf vragen stellen, kritisch zijn, genieten van dingen en heel veel liefde voelen, maar ook heel veel verdriet voelen wanneer dat nodig is. Het is zo belangrijk voor je als mens om diep te voelen.’’