Vrijdag 23 januari staan popacts Judith & Sophia op het Discoverprogramma. Lees deze mini-inteviews en leer ze een stukje beter kennen! Over droomduetten, inspiratie en disstracks.
Stel dat je een duet mocht doen met een totaal onverwacht persoon of zelfs een fictief personage, wie kies je en welk nummer zouden jullie samen zingen?
Met de fictieve band Daisy Jones and the Six! Dat is een band uit de gelijknamige serie over een band in de jaren 70, een beetje geïnspireerd op Fleetwood Mac. Ze hebben bij de serie ook een album uitgebracht en die vind ik echt amazing.
Je nummers beginnen vaak klein maar worden groots en dromerig. Wat is het meest onverwachte of rare moment waarop een idee voor een liedje bij je opkwam?
Het meest rare moment waarop ik inspiratie kreeg voor een liedje is op schrijfkamp in België! Ik was toen met mijn band een weekje in een huisje schrijven en bbq-en en toen zagen we een bloedmaan ‘s nachts. Daar hebben we toen mijn liedje Blood Moon over geschreven.
Je schrijft ook voor andere artiesten. Is er ooit een nummer geweest waarvan je achteraf dacht: “Deze had ik eigenlijk zelf moeten houden”?
Ja, dat heb ik heel vaak! Hahaha. Maar tot nu toe heb ik mezelf elke keer als een feature erin kunnen wurmen :).
Je schrijft over persoonlijke thema’s zoals mentale gezondheid. Hoe weet je wanneer een gevoel “klaar” is om een lied te worden, en wanneer het nog te dichtbij voelt?
Soms voel ik gewoon dat ik een song "moet" schrijven en laat mijn hoofd me niet met rust voor ik dat heb gedaan. Ik kan een persoonlijk topic proberen te vermijden omdat ik het te eng vind, maar dan merk ik dat het aan me blijft knagen en minder authentiek voelt. De songwriters waar ik het meest naar opkijk durven de lelijke waarheid neer te pennen, ookal voelt die vaak het kwetsbaarste. Dat is iets waar ik in probeer te groeien, en daarom ben ik zo trots op mijn nieuwe single 'self-made woman'.
Als je terugkijkt op je debuutsingle 'me & my big mouth' en je nieuwste muziek: wat is er veranderd aan de manier waarop je jezelf lyrisch uitdrukt, en wat juist niet?
Ik verwerk nu veel meer mijn eigen humor in veel songs dan vroeger omdat dat een groot deel is van wie ik ben als mens. De verhalende en authentieke stijl is wel hetzelfde gebleven. Net zoals bij 'me & my big mouth' vind ik het therapeutisch om liedjes te schrijven over mijn eigen tekortkomingen. Maar ik ben ook niet vies van af en toe een disstrack te schrijven over een man die te veel over zichzelf praat, balans is alles.